Barbara nie udaje Greka. Jest sobą, a idąc po swoje nie bierze jeńców. W sumie to nie takie trudne, gdy dosiada się smoka. Zaintrygowała mnie, więc postanowiłem zajrzeć jej w duszę. Aromat, który roztaczała wokół siebie budził uśmiech. Delikatne czerwone owoce łączyły się ze śmietankową, cukierkową słodyczą, którą równoważy cierpkość liści. Pocałowała mnie zanim zdążyłem się zastanowić jak mogą smakować jej usta. Były słodkie i świeże. Czerwona porzeczka przeplatała się z miętą i dawały nadzieję na coś więcej. Choć odrobina białego pieprzu powinna mi powiedzieć co stanie się dalej. Przygryzła mi wargę a słodycz powoli zmieniała się w uczucie cierpkości, mięta dostała pieprzny pazur, a świeże porzeczki zmieniły się w taniczne wino. Salty Barbara bawiła się ze mną. Wsiadła na swojego smoka i odleciała, pozostawiając po sobie uczucie… Jeszcze się spotkamy.